สะสมหุ่น/สะสมหุ้น

ห่างหายไปจากการรีวิว แกะกล่องของเล่นพักใหญ่ๆ เนื่องด้วยเวลาที่ไม่เอื้ออำนวย แต่ก็ยังซื้อเก็บสะสมเรื่อยมา โดยที่ไม่ได้แกะออกมาเล่นและรีวิวตามที่วาดฝันไว้ จนของเล่นที่สะสมเริ่มมีปริมาณมากขึ้นๆ ก็เริ่มสงสัยตัวเองว่าทุกวันนี้ที่ยังเก็บอยู่เพราะชอบจริงๆ หรือรู้สึกเสียดายเวลาที่ตามขวนขวาย ค้นหา สืบเสาะ เพื่อเก็บสะสมมาเป็นเวลานาน ผมลองคิดเล่นๆก็เหมือนกับการที่เราเล่นหุ้น แล้วอยู่ในสถานะไม่อยาก cut lost จึงเป็นที่มาที่ไปของการหาจุดร่วมแบบขำๆ

ผมเริ่มการสะสมของเล่นช่วงที่น้ำท่วมใหญ่ปี 2010 เนื่องจากงานที่ทำอยู่ประจำไม่สามารถเดินทางไปได้เพราะเต็มไปด้วยน้องน้ำทุกพื้นที่ การสะสมและรีวิวของเล่นจึงกลายมาเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวไม่ให้ฟุ้งซ่านในช่วงเวลานั้น เริ่มจากการจากสะสม SIC ไอ้มดแดง ซึ่งได้ซื้อจากพ่อค้าท่านหนึ่งในเวป modxtoy ที่โด่งดังสำหรับนักสะสมในช่วงเวลานั้น (ปัจจุบันได้ปิดตัวลงไปแล้ว)

Photo by Pixabay on Pexels.com

จากมดแดง SIC ก็เริ่มลุกลามไปสู่หลายๆไลน์ ผมว่านักสะสมหลายท่าน เมื่อเริ่มจากชิ้นแรกก็มีชิ้นที่ 2 ซึ่งเราเรียกกันว่าสกิลล์ในการเรียกเพื่อน และด้วยเทคโนโลยีที่ทำให้เราสามารถค้นหาอะไรได้ง่ายๆ ไม่ว่าจะดูรีวิวหุ่นก่อนออกมาขายจริง หรือสืบค้นราคาตามแหล่งซื้อขายแลกเปลี่ยนออนไลน์ โดยเฉพาะรีวิวของบางท่านนั้นทำไว้ดี จนเรียกว่าการฉีดยาเข้าเส้น (หนักกว่าป้ายยา) ท่านเหล่านั้นอาจไม่ใช่บุคคลที่มีส่วนได้ส่วนเสียกับการซื้อขาย แต่ด้วยรีวิวล้ำๆ รูปสวยๆ ราคาที่อาจเอื้อม จนตัวเราก็เตลิดเปิดเปิงไปกับกิเลสในใจและก็ตามเก็บสะสมเพิ่ม จนเรียกตัวเองว่า “นักสะสม”(ของเล่นที่แอบเริ่มเก็งกำไร)

มาถึงวันนี้ ผมได้คิดว่าเราควรกลับมายืนที่จุดเริ่มต้นว่า เราสะสมหุ่น เพราะชอบและสนุกกับการได้เล่นและรีวิวมัน ไม่ใช่เรื่องของการซื้อเก็บตามกระแสหรือเก็งกำไร ในช่วง10ปีที่สะสมมานั้น หลายๆชิ้น เพราะผมหลงทางไปกับความโลภ จนทำให้เป็นการซื้อมาเก็บ โดยไม่ได้แกะออกมาเล่นเลย เพราะกลัวราคาตก (แต่ อ้างว่า ไม่มีเวลา) หน้าตากล่องภายในก็ยังไม่เคยเห็น เพราะอยู่ในกล่องน้ำตาลอีกที ได้แต่ดูรีวิวเอา 😦

และก็มาฉุกคิดว่า มันก็ไม่ต่างกับช่วงเวลาที่เราหลงไปกับการเล่นหุ้นเก็งกำไรเลย จึงลองเอาอารมณ์ที่เกิดในการเริ่มเล่นหุ่น กับเล่นหุ้น มาขีดๆเขียนๆ ก็ดูจะสอดคล้องกันบ้าง เริ่มจากอารมณ์ของ…

ความชอบ

สายหุ่น: มาจากวัยเด็กที่ชื่นชอบ Super Hero ตัวใดตัวหนึ่ง แต่เนื่องด้วยตอนวัยเด็ก ทางครอบครัวไม่มีกำลังซื้อให้ จึงเป็นฝันที่ซ่อนอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ เมื่อมีทุนทรัพย์เพียงพอ ก็เริ่มเข้าสู่วงการในฐานะนักสะสมหน้าใหม่ ได้เล่น ได้สัมผัสหุ่นตามฝัน มีความสุขสนุกสนาน

สายหุ้น: ตอนเด็กๆครอบครัวลำบาก แต่เห็นนักลงทุนหุ้นประสบความสำเร็จ มีรายได้สวยงาม จึงเป็นฝันที่อยากประสบความสำเร็จทางการเงิน เมื่อเข้าสู่วัยเริ่มทำงาน และมีทุนทรัพย์มากพอ ก็เริ่มเก็บหุ้นในดวงใจเข้ามาดูแลในฐานะนักลงทุนหน้าใหม่ และได้กำไร เพราะส่วนใหญ่เม่าทั้งหลายจะเริ่มเข้าเล่นในช่วงหุ้นขาขึ้น (กระทิงดุ) ซื้ออะไรก็กำไร

ความหลง

รูปจากภาพที่ถ่ายในพิพิธภัณฑ์บันได

สายหุ่น: อันนี้เกินคำว่าชอบมาไกล บางคนถึงขนาดสร้างบ้าน (ตู้โชว์) ให้หุ่นอยู่ เพื่อชื่นชมในความสวยงามทุกคืนวัน เรียกตัวเองอย่างเท่ห์ ว่า “นักสะสม” ตามหาเพื่อนฝูงทั้งในไลน์ และนอกไลน์มาเสริม ของมันต้องมี ของมันต้องมา อาจถึงขั้นศึกษาแนวลึก (แล้วแต่บุคคล)

สายหุ้น: เมื่อประสบความสำเร็จในการลงทุน มีกำไรจากหุ้น ก็ศึกษาเรื่องหุ้นเพิ่มมากขึ้น บางคนถึงกับลงทุนไปเรียนจากบรรดากูรูทั้งหลาย และเริ่มเรียกตัวเองอย่างสวยหรูว่า “นักลงทุนมืออาชีพ” หรือ “นักลงทุนVI” ที่ต้องวิเคราะห์ข้อมูลสายลึกกันเลยทีเดียว

ความโลภ

Photo by Pixabay on Pexels.com

สายหุ่น: สะสมไปสะสมมา จนคิดว่าเป็นกูรูสายนี้ รู้ราคาซื้อขาย เห็นราคาหุ่นบางตัวสูงจนน่าทำกำไรได้ จากที่ซื้อเพื่อสะสมไว้ชมเป็นสะสมไว้ดม เพราะไม่กล้าแกะ เผื่อขายต่อแล้วได้กำไร จากที่ซื้อ 1 ตัว ก็พ่วง 2 ไว้เล่นตัว ไว้เผื่อขายตัว

สายหุ้น: ลงทุนไปลงทุนมาและประสบผลกำไร ก็คิดว่าเราก็กึ่งๆเป็นกูรูแล้ว ไม่เก่งจริงไม่กล้าเล่นหรอก (การลงทุนมีความเสี่ยง ผู้ลงทุนควรศึกษา……) เริ่มเล็งซื้อหุ้น IPO หรือหุ้นเสี่ยงที่มีโอกาสเติบโต 5-10 เด้ง เพื่อหวังผลกำไร

ความกลัว

from IT movie

สายหุ่น: เมื่อสะสมหุ่นตามกระแสนิยม หรือซื้อมาเก็งกำไร แต่ช่วงเวลาของการเงิน มีขาขึ้นก็ต้องมีขาลง หุ่นที่มันต้องมีที่เราเก็บสะสมนั้น พอกระแสเริ่มเงียบเหงา ราคาไม่ไปตามที่คิด แล้วก็ไม่ใช่ของที่เราชอบ และได้เล่นกับมันจริงๆ จะแกะออกมาเล่นก็กลัวราคาจะยิ่งตก ของใหม่ที่ออกมาก็อยากได้ แต่ไม่มีกำลังพอจะไปซื้อละ

สายหุ้น: วัฏจักรเศรษฐกิจ มีขาขึ้นก็ต้องเริ่มมีขาลง เมื่อเศรษฐกิจชลอตัวลง หุ้นที่มันต้องมี ก็เริ่มออกฤทธิ์ ราคาตกลงๆ จะขายก็กลัวขายหมู เดี๋ยวมันเด้งกลับขึ้นมา แต่จนแล้วจนรอด ก็ไม่เห็นวี่แวว จะขายก็ไม่กล้าขาย จะซื้อตัวที่พอทำกำไรได้ก็ไม่มีทุนพอ

ความเซ็ง

สายหุ่น: เมื่อทุกอย่างมาถึงทางตัน จากความชอบแปรเป็นความกลัว จนปลอบใจตัวเองว่า ขายทิ้งเถอะ แล้วก็ปล่อยทิ้งด้วยราคาที่น่าใจหาย พร้อมกับปลอบใจตัวเองว่ากำขี้ดีกว่ากำตด (กูไม่เล่นแล้วของเด็กๆเล่น)

สายหุ้น: เมื่อพอร์ทเริ่มเข้าสู่ช่วงภาวะหมีตบหัว การติดตามพอร์ทการลงทุนอย่างสนุกและรอบครอบก็หยุดไป และแล้วก็ถึงเวลาที่จะต้องเลิกเล่นมัน กล้าๆตัดขายเลย Stop Lost กูรูบอก (แต่กูหมดตัวแล้ว)

เมื่อเดินทางมานานทั้งสายหุ่นและสายหุ้น วัฏจักร ชอบ, หลง -> โลภ -> กลัว, เซ็ง จะวนเวียนไปอย่างนี้ เพียงแต่อาจเปลี่ยนไปเป็นของสะสมอย่างอื่น หรือเครื่องมือทางการเงินแบบอื่นๆ แต่ก็จะกลับมาสู่วัฏจักรนี้ จนกว่าเราจะมีคำว่า “พอ” และสามารถตัดความโลภ(กลัว) โกรธ(เซ็ง) หลง เหลือแต่ความชอบซึ่งเป็นจุดเริ่มต้น และทำในสิ่งที่เรามีความสุขและสนุกที่เราได้เล่นและได้รีวิว การสะสมหุ่นของเล่นนั้น ถือเป็น Zero Sum Game เพราะจังหวะที่มีนักสะสมหน้าใหม่เข้ามา ก็จะมีนักสะสมหน้าเก่าที่เลิกไปในเวลาเดียวกัน และมาเจอกันในโลกของการแลกเปลี่ยนที่มีซื้อก็ต้องมีขาย ไม่ต่างจากตลาดหุ้น จะต่างกันก็เพียง ไม้เอก (หุ่น) กับไม้โท (หุ้น) เท่านั้น 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s